Re-Birth

ბლოგის არქივში დავბოდიალებდი, და ძალიან ბევრი რამ ვნახე რაც სულ არ მახსოვდა, თითქოს ჩემი მეხსიერების კუნჭულია რომელსაც ხშირად არ ვსტუმრობ ხოლმე. არც ისე კარგია მოგონებებით არსებობა და ასე არც ვიქცევი, უბრალოდ ხანდახან სასიამოვნოაა იცოდე, რომ ამ მოგონებების “ბექაფი” სადღაც არსებობს. სულ ცოტა ხნის წინ, ჩემი დაუდევრობით, ბლოგი  გაქრობის წინაშე დადგა და მაშინ გავაანალიზე, რომ ჩემი ნაწილიც გაქრებოდა, მანამდე სულ ვფიქრობდი – არაფერს ვაკეთებდი, რომ ჯერ პატარა იყო, მაგრამ ხუთი წელი გავიდა რაც ჩემი თანამგზავრია და ფაქტმა, რომ ის აღარ იქნებოდა გული შემიკუმშა. საბედნიეროდ ძალიან იღბლიანი ვარ, რომ არსებობენ ადამიანები, ვინც  ფინანსურად, ტექნიკურად, მორალურად მხარი დამიჭირა და fefe ხელოვნური სუნთქვით სიცოცხლეს დაუბრუნდა კვლავ გამიღვივა წერის, რაიმე ახლის კეთების და გაზიარების სურვილი. მე ცოცხალი ვარ და fefe-ც!

Continue Reading →

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Galactic Love

რამდენი ადამიანი არსებობს ვისაც ჩვენს ცხოვრებაში სიხარული მოაქვს? ბევრი? ცოტა? ვინც თუნდაც ერთი სიტყვით, ან ღიმილით ან ქცევით ცვლის განწყობას, წარმოდგენას, დამოკიდებულებას, მაგრამ არსებობენ განსაკუთრებულები, რომელთა მხოლოდ არსებობა არის განსაკუთრებული და აღმაფრთოვანებელი, დღეს ასეთის დაბადების დღეა. – ძალიან მიყვარხარ პატარავ! მინდა რომ ყველაფერი ძალიან კარგად გქონდეს! განსაკუთრებულად!

Continue Reading →

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Fringes in My Mind

ფოჩები ამ სეზონის ერთ-ერთი ფავორიტი ტენდენციაა, მეც თავმომწონედ ვპოზირებ კამერის წინ კაბით, რომელიც წლებს ითვლის და ჩაუცმელად იდო თაროზე, მანამ სანამ დედამ ოქროს ხელები არ შეავლო და ჩემი გარდერობის საყვარელი ნაწილი არ გახადა :)))
Continue Reading →

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

ორი კაციც და გავდივართ (Memory Collector)

რამდენია საჭირო ბედნიერებისთვის? 1000? 10000? 100000? 1000000…? მეც და ჩემი მეგობარი ინა უმუშევრები ვართ, მეძებარი ძაღლებივით დავეძებთ სამსახურს, მაგრამ არაფერი, შემდეგ ვსხედვართ ან სოციალურ ქსელში ერთმანეთს/სხვებს ვეწუწუნებით: როგორ გავიხალისოთ ცხოვრება?  როგორი ცუდია უმუშევრობა და მართლაც ასეა, უსაქმურად და შემოსავლის გარეშე ყოფნა ერთ-ერთი ყველაზე რთული პერიოდია ცხოვრებაში, არა სურვილებს! არა თავისუფლებას! არა მოთხოვნებს! შემდეგ კი თითქოს რაღაც განათდა გონებაში და გადავწყვიტეთ ასეთ ავანტიურაზე წავსულიყავით: აჭარა ავტოსტოპით დაგველაშქრა. Continue Reading →

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone