My 12PM.

ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვები:დილით სამსახურში მისვლისას, ჩემი გამამხნევებელი წამალი კრემიანი კრუასანი და რძიანი ყავა გახდა..საღამოსკენ კი ჩემს ჩაცმა-გაპრანჭვას “თოლია”რომ დავუსვი PR.სკოლაში(PR. School) წავედი, საკმაოდ საინტერესო იყო იქ ყოფნა, პირველი მოლოდინიც გამართლდა, ასე რომ წამოსვლაც არ მინდოდა, მაგრამ მნიშვნელოვანი მეორე კურდღელიც მელოდა და 9საათზე ერთი საათით ადრე, წამოვედი, ისე, რომ PR.სკოლაში მისულს თქმაც კი არ დამჭირდა წამოსვლასა და მიზეზების შსახებ, რადგან ჩემდა დამოუკიდებლად ჩემს მეტიჩარა ბლოგს უკვე ყველაფერი სიტყვასიტყვით უთქვამს ჩემი განზრახვების შესახებ :) სამწუხაროდ საღამოსვე გავიგე დავალებისა და 16 კვადრატის შესახებ, უკიდეგანო Google-ს იმედი მქონდა, რომ რაიმეს მაინც მეტყოდა ამ უკანასკნელ მისტიურ 16 კვადრატზე, მაგრამ რატომღაც16 თაროანი კარადები მიჩვენა და უიმედოდ შევეშვი ძიებას ვიფიქრე იქნებ Facebook-ის და ჯგუფელების მეშვეობით გავიგო რა ხდება, რომ ორშაბათს პირდაფჩენილი არ ვიჯდე :)

PR. სკოლიდან წამოსული დაახლოებით 15 წუთში მივედი დანიშნულების ადგილას,თან გზად მე და თემომ ინაც გავიყოლეთ, რომელიც სულ რამოდენიმე წუთით იყო წამოსული სამსახურიდან. Continue reading

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

ორი ბაჭია, მე კი პრანჭია :D

დღეს განსაკუთრებული დღეა, დიდი ხანია ასეთი შემართებით არ ვყოფილვრ, ჩემთვის ორი მნიშვნელოვანი მოვლენაა…

მოდი არ დავნომრავ,რადგან ისე გამოვა, რომელსაც პირველს შევარქმევ უფრო მინშვნელოვანია, ორივე აბსოლუტურად სხვადასხვა კატეგორიაშია და შედარებას არ ექვემდებარება… უბრალოდ ისე მოხდა, რომ მათი დრო ერთმანეთს დაემთხვა და გუშინ საღამოს იმის გარდა, რომ სამოსზე მეფიქრა, იმაზეც მომიწია ფიქრმა როგორ მოვახერხო, რომ ორი კურდღელი ერთდროულად დავიჭირო:D

მოვლენა რომელიც მნიშვნელოვანია, ჩემს სამომავლო საქმიანობას თუ საქმიანობის ნაწილს, თუნდაც ცოდნას უკავშირდება, PR. სკოლაში(PR. School) პირველი გაკვეთილია და გაცდენის სურვილი ნამდვილად არ მაქვს, რადგან უკვე საკმაოდ დიდი ხანია, თვეზე მეტია ამ დღეს ველი.პირველი დღეა და შესაბამისად ხალხს არ ვიცნობ, მინდა სახეზე დავინახო და ერთმანეთის გაცნობის პროცესს დავესწრო, პირვლი დღის პირველი შთაბეჭდილება განვიცადო და არ გადავდო მეორე გაკვეთილისათვის.

მოვლენა, რომელსაც ასევე დიდი ხანია ველი, და არანაკლები დრო თუ მეტი არა, ისე დიდი დრო, რომ უკვე რამოდენიმეჯერ მოვასწარი სამოსის მოფიქრება და გადაფიქრება, არის ჩემი მეგობრის, შოთიკო ბოჭორიშვილის გამოფენა, სახელწოდებით 12PM. ამ პროექტისათვის საკმაოდ დიდი ხანია ემზადება და საკმაოდ დიდი ძალისხმევა დასჭირდა,იღებდა საქართველოში ცნობილ, სხვადასხვა პროფესიის მქონე ადამიანებს. მეც, აქტიურად თუ შორიდან, ვგულშემატკივრობდი და ვხედავდი, როგორ ისხამდა ხორცს ჩანაფიქრი და ნამდვილად არანაირი სურვილი არ მაქვს მისი შედეგი გამოვტოვო, მეგობრის წინაშე მოსახდელ ვალს რომ თავი დავანებო…(ეს ისე, სიტყვის მასალად,უბრალოდ ძალიან მინდა წასვლა მეგობრის გამოფენაზე!) ამასთან იმედია, შვედური სუფრაც იქნება :D (ესეც ისე,მიხვდებიან :D)

გეგმები კი ასე დავაწყვე: მთელი ღამე ფიქრის შემდეგ რა ჩამეცვა, დასიებული და ჩაღამებული თვალებით 9.30საათზე სამსახურში მივდივარ, მოფიქრებული სამოსი თან მიმაქვს, სამსახურს 6სთ-ზე ვამთავრებ, PR. სკოლა კი 7სთ-ზე მეწყება, ვასწრებ გამზადებას, მივდივარ გაკვეთილზე და ვრჩები 9სთ-მდე, შემდეგ ბოდიშს ვიხდი, რომ ადრე უნდა დავტოვო ლექცია და 9სთ-ზე გავრბივარ გამოფენაზე, ამ შემთხვევაში, მიხარია, რომ ამ ქვეყანაში ვცხოვრობ, რადგან სტუმრები არაპუნქტუალურად 9 საათზე მოიყრიან თავს(გამოფენა 8საათზე იწყება).

რამდენად მოვახერხებ ორი ბაჭიის დაჭერას და გამოპრანჭვასაც, ამაზე უკვე ხვალ დავწერ :)

ეს კი ინფორმაცია შოთიკოს გამოფენაზე:

EXHIBITION SHOTIKO BOCHORISHVILI, PROJECT CREATOR KRISTI KIPSHIDZE, AFTER PARTY DJ REMBO
29 აპრილს, საღამოს 9 საათზე, შარდენის 14 ნომერში მდებარე ფრანგული კაფე L’EXSPRESS შოთიკო ბოჭორიშვილის პერსონალურ გამოფენას უმასპინძლებს.
გამოფენა 12 PM კომპანია M GROUP ის ორგანიზებით იმართება. ფოტოებზე აღბეჭდილია საქართელოში კარგად ცნობილი შვიდი ადამიანის ცხოვრების ერთი დღე.
პროექტის იდეა დეკემბერში გაჩნდა და თბილისური საზოგადოება, გადაღების პროცესს, შორიდან, თუმცა ხშირად ადევნებდა თვალს ტელეეკრანებიდან.
პროექტის მონაწილეები არიან : კრისტი ყიფშიძე, ბიჭოლა, თიკო სადუნიშვილი, ნანკა კალატოზიშვილი, ლიზა ვადაჭკორია, Dj Rembo და ირმა შარიქაძე.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Wanna Bet?!

დღეს მე და ჩემი და, დავნიძლავდით, რომ როდესაც 30 წლის ხდები ჩაცმულობა და ფეხსაცმლის N-რაოდენობა მნიშვნელოვანი აღარ არის და სხვა საკითხები იწევს წინა პლანზე! მე კი ამას რადიკალურად არ ვეთანხმები, გარდა სამოსისა, უამრავი სურვილი და მისწრაფება მაქვს, მაგრამ არ ვფიქრობ, რომ კარგად ჩაცმის სურვილი გამიქრეს, ღრმად ვარ დარწმუნებული, რომ “встречают по одежде, проважают по уму”, არ იცი სად გამოგადგეს ჩაცმულობა :D

მოკლედ ზუსტად 9 წლის შემდეგ,(ნუ უფრო ნაკლები, რადგან ერთ თვეში 23 წლის ვხდები და საკუთარ თავს არ ვუტყდები ამაში, თუმცა ოქროს დაბადების დღე მაქვს და ეს უფრო მიმსუბუქებს გულს :D) ჩემმა დამ თქვა,”იმის გასაცნობიერებლად, რომ 30 წელი გადალახე ერთი წელია საჭირო!!”გავარკვევთ ვის ერგება 10 წყვილი ფეხსაცმელი, ეს პოსტიც დასტურად დავწერე, რომ რაიმე არ გამომრჩეს :)

რაც შეეხება იმას, რომ ასაკის მატებისა და დროის მსვლელობის შემდეგ რაიმე იცვლება,რა თქმა უნდა იცვლება გემოვნება, მოდა და ასე შემდეგ… უფრო სწორად, რომ ვთქვა “მუღამი”იკარგება. მხოლოდ ადამიანზეა და მის გარემოზე დამოკიდებული რა განწყობა გექნება 30, 40 და 50 წლის ასაკში, მართალია სხვადასხვა საქმიანობები, მოვალეობები და მისწრაფებები გვიჩნდება, მაგრამ ძველი ჩვევები, რაც ძალიან გვიყვარს არ გვავიწყდება.პატარა რომ ვიყავი, კოწახურის კანფეტი მიყვარდა, კანფეტს რომელსაც გული ჰქონდა კი არა…გულიანი შემიყვარდა,კოწახური კი ისევ ჩემ საყვარელ კანფეტად დარჩა.

ვფიქრობ, რომ ჩვენს ქვეყანაში ასაკით საზღვრავენ რა უნდა გააკეთონ და რა არა, რა შეეფერება ამ ასაკს და რა იწვწვს გაღიზიანებას. ახლობელი მყავს, 50 წელს ასცდა და მუქი სამოსის გარდა არაფერს იცვამს, ოდნავ ნათელ ტონზე იძახის:”ეს ჩემს ასაკს არ უხდება!”. მოკლედ ასაკს იმხელა დროს ვუთმობთ, რომ გვავიწყდება საერთოდ რა უნდა ვაკეთოთ და მერე ამ ყველაფერს სკლეროზს ვაბრალით ასაკის გამო და წრეც იკვრება…

დიახაც! მოხუცებული წითელ პომადას წავისვამ დაპრუჭნულ ტუჩებზე და წითელ წკაპუნებსაც ჩავიცვამ!!ვფიქრობ მათი სურვილი ღრმად მოხუცებულსაც არ დამეკარგება, არასდროს!!! :D და სხვასაც ვურჩევ ნუ იფიქრებენ საკუთარ წლოვანებაზე, გული ხომ “არ ბერდება” ჰაჰაა ;)

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

ბებიის ზანდუკიდან

ერთ პოსტში ვახსენე, მოდა თუ მიდის აუცილებლად ბრუნდება უკან, ამიტომ ურიგო არაა თუ დროდადრო “ბებიის ზანდუკში” ჩავიხედავთ რადგან ზოგჯერ იმდენ საინტერესო რამეს აღმოაჩენთ რომ გაგიკვირდებათ. :)

 

მეც ზუსტად ასე მოვიქეცი, უცებ გამახსენდა, რომ სადღაც დედაჩემის გადანახული სულ ახალი ჩანთა უნდა ყოფილლიყო, მას შემდეგ რაც უზარმაზარ ყუთში თავფეხიანა ჩავძვერი უამრავი საინტერესო რამ აღმოვაჩინე, ზოგი კარგი ნაჭრის გამო, კარგი ფერის თუ ფორმის გამო, ზოგით ვითამაშებ, თავისუფალ დროს, შევკერავ ან გადავაკეთებ და იქნებ ჩემით რაიმე საინტერესო გამომივიდეს.

საბოლოოდ ის ჩანთაც ვიპოვე, მშვენიერ მდგომარეობაში, სულ ახალი, კარგად  შენახულა, მადლობ დედას, რომ არ გადააგდო ან ვინმეს არ მიცა, ან ათასი რამ…

ესეც ჩემი “ძველი-ახალი” ჩანთა :) ძალიან მოდურად გამოიყურება :D

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Happy Easter

აღდგომა, ყოველ მართლმადიდებლურ ქვეყანაში თუ ოჯახში მიღებული და ერთ-ერთი საყვარელი დღესასწაულია… მაცხოვრის მკვდრეთით აღდგომა.

ჩემთვის იგი ოჯახურ დღესასწაულთან ასოცირდება, როგორიცაა, ვთქვად, ახალი წელი…წინასწარ მზადება, სამოსის შერჩევა აქსესუარების კეთება, სხვადასხვა კერძები წითელი კვერცხები და სააღდგომო პასქა! ძალიან მიყვარს :)

გამიმართლა, რომ მთელს ჩემს ოჯახს ასეთი რამეებისაკენ “მიდრეკილება” აქვს : დედა უგემრიელეს კერძებს ამზადებს, მამა ღვინოზე ზრუნავს, რის შემდეგაც საოცარ ხასიათზე ვდგებით :D ;)  და დარჩენილი: სუფრის გაწყობა, ოთახში სიმბოლური მოსართავების დაკიდვა-დამაგრება უკვე ჩემი და ჩემი დების საქმიანობაა…

მოკლედ, თუ გვერდით ისეთი ადამიანი გყავს რომელიც ყოველ დღეს დღესასწაულად გიქცევს, ყოველთვის რჩება ხალისი მომდევნო დღეს ელოდო სიურპრიზებით :)

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone