Zip Line in Tbilisi

სანამ დაზამთრებულა…

წინა უქმეზე მქონდა ბედნიერება ერთ-ერთ ახალ წამოწყებაში მიმეღო მონაწილეობა, რომელიც სულ აქვე, ქალაქიდან გაუსვლელად არის ხელმისაწვდომი – “ზიპლაინი”. ეს არი ერთი მაღობიდან მეორეზე გადაშვებული თოკი, რომელზეც გრავიტაციის ძალით “მიზიპინებ”.

ეს სასიამოვნო შეგრძნება მაქსიმალურადაა დაცული ინსტრუქტორების მიერ, როლმებიც ყოველ წვრულმანს ყურადღებას აქცევენ რომ ექსცესები გამორიცხონ. ამასთან მეგობრული და უშუალო დამოკიდებულება კიდევ უფრო სასიამოვნოს ხდის მოგზაურობას ჰაერში. ამასთან ჯგუფი ახალი ჩმოყალიბებულია და სამომავლოდ კიდევ უფრო მეტი სანახაობა, ორგანიზება და სიამოვნება იგეგმება რასაც გაფაციცებით ვადევნებ თვალყურს.

ამიტომ თუ სურვილი გაგიჩნდება მიიღო მონაწილეობა სიამოვნებით მიგიღებენ სამეგობრო წრეში: Zip Line Tbilisi

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

გა-ფრენა

Paraglidingკვირა დღე სახლში ყოფნით და ფოტოების დამუშავებით უნდა გამეტარებინა, რაც დილის საათებში უკვე მოსწრებული მქონდა, როდესაც მეგობარმა პარაპლანით ფრენა შემომთავაზა. ასეთი სახის მოწვევისას როგორიცაა: “რაც შეიძლება მაღლა”, “რაც შეიძლება სწრაფად”, “შორს”, “საშიში”, “ექსტრემალური”, “სულის შემძვრელი” და ა.შ.  დიდი შანსია რომ წინადადების დასრულებამდე დანიშნულების ადგილას ვიყო, ამ შემთხვევაშიც გამიმართლა და თავად წამიყვანა (გა)საფრენ წერტილამდე. ჩემი პირველი ფრენისას გავიგე, იმისთვის, რომ ოდესღაც მარტო ფრენა შევძლო ძალიან მსუბუქი ვარ, ამიტომ დიდი ძალისხმევა დამჭირდება პარაპლანის დამორჩილებისას და დაფრენისას… მმმ… შეიძლება ვერასოდეს დავფრინდე და პარკივით ვიფარფატო ჰაერში სანამ რამეს არ “შემოვეხვევი” :)) ან რამოდენიმე ათეული კილო უნდა მოვიმატო :D Continue reading

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

ორი კაციც და გავდივართ (Memory Collector)

რამდენია საჭირო ბედნიერებისთვის? 1000? 10000? 100000? 1000000…? მეც და ჩემი მეგობარი ინა უმუშევრები ვართ, მეძებარი ძაღლებივით დავეძებთ სამსახურს, მაგრამ არაფერი, შემდეგ ვსხედვართ ან სოციალურ ქსელში ერთმანეთს/სხვებს ვეწუწუნებით: როგორ გავიხალისოთ ცხოვრება?  როგორი ცუდია უმუშევრობა და მართლაც ასეა, უსაქმურად და შემოსავლის გარეშე ყოფნა ერთ-ერთი ყველაზე რთული პერიოდია ცხოვრებაში, არა სურვილებს! არა თავისუფლებას! არა მოთხოვნებს! შემდეგ კი თითქოს რაღაც განათდა გონებაში და გადავწყვიტეთ ასეთ ავანტიურაზე წავსულიყავით: აჭარა ავტოსტოპით დაგველაშქრა. Continue reading

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

All About Weekend

“სხვა ვიქენდი” მოდის და მე ისევ წინა კვირაში ვარ ჩარჩენილი. საქმე იმაშია, რომ ბოლო პერიოდი ეს დღეები დღესასწაულად მექცა, ზაფხულში გული და სული სულ დასვენება-გართობას მოითხოვს და ძალიან ბევრი რამის/ვინმეს წყალობით გამომდის კიდეც.

შაბათ დღეს გეზი ანანურისკენ ავიღეთ, კარვები, საძილე ტომრები და “მთელი ამბები” მანქანაში ჩავტენეთ და უკანმოუხედავად გავქროლდით. კარავი და ლაშქრობა ჩემი სტიქიაა, ამიტომ მიუხედავად მყარი ნიადაგის, ქვების, სიცივის/სიცხის, წვიმის და სხვა სტიქიური მოვლენების, ნებისმიერი შესაძლებლობისას უსიტყვოდ ვიტან, ეს წამოწყებაც გამონაკლისი არ იყო.

ყველაზე სასიამოვნო, ამ მოგზაურობისას, გასაბერი წყლის ლეიბა, რომელიც იმდენად კარგი იყო, სანამ ტყავი არ დავტოვე არ ავდექი, განსაკუთრებულად პირველი დღე, მოლივლივე გოგოები კოქტეილით ხელში რომ ვნებივრობდით.

ღამით წვიმა წამოვიდა, ამიტომ კარვიდან ცხვირს ვერ ვყოფდით, მეორე დილით კი  მზის პირველ სხივებს ხელიდან არ ვუშვებდით, რომ ცოტა მაინც შევფერილიყავით და შედეგად გუშინ შუბლიდან კანი ავიძრე.

DSC_0352 Continue reading

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone